TiSZ

TiSZ w sezonie 2011/12

2011-05-05T10:11:00.000+02:00

W nowym sezonie teatralnym ruszamy z nowymi warsztatami! Szczegóły podamy pod koniec wakacji.

Tisz Finisz

2010-06-11T10:35:00.000+02:00

24 czerwca (czwartek) spotkamy się po raz ostatni w tym sezonie. Zapraszamy na godz. 13.00 do Pokoju z Kuchnią w CSW, ul. Wały gen. Sikorskiego 13. Mile widziane własnoręcznie przygotowane przekąski :-).
Liczymy też, że uda nam się zrobić krótką pogawędkę na temat warsztatów - można się przygotować zawczasu, można też będzie improwizować na miejscu ;-).

TISZert

2010-05-18T22:39:00.000+02:00

Zdjęcia z ostatniego warsztatu: TISZert (17 maja 2010).

Zdjęcia warsztatowe

2010-04-28T18:11:00.001+02:00

Pozostałe zdjęcia już na Picassie.

Warsztat!

2010-04-22T09:09:00.001+02:00

Kolejny warsztat już 26 kwietnia. Prowadzi Matylda Podfilipska. Miejsce: Sala Prób.

Finał

2010-04-21T20:37:00.003+02:00

Na zakończenie warsztatów planujemy akcję, będącą podsumowaniem całego roku tiszowych zajęć. Jeśli macie jakiekolwiek pomysły, które można by zrealizować na ostatnim spotkaniu (w czerwcu) - czekamy na info, przesyłajcie propozycje na adres: teatriszkola@gmail.com.

Aktor a postać

2010-03-09T19:41:00.003+01:00

foto: Katarzyna Korpal

Kliknij po zdjęcia.

Improwizacje aktorskie - foto

2010-02-14T10:02:00.004+01:00

Zdjęcia dostępne TU

"Teatr. Znów dodaje nam skrzydeł!" - Gazeta Pomorska 20.01.2010

2010-02-14T09:14:00.000+01:00

Filmik "performance - próba siebie"

2010-02-08T19:29:00.000+01:00

Filmik "ruch, choreografia, muzyka"

2010-02-08T19:28:00.000+01:00

Filmik "scenarisz sceniczny a dialog na scenie"

2010-02-08T19:27:00.002+01:00

historia o dusicielu

2010-01-22T13:40:00.003+01:00

Warszaty sztuki opowiadania

2010-01-19T21:53:00.001+01:00

Zdjęcia tu.

o karaluchu

2010-01-19T21:35:00.003+01:00

o koszatniczce

2010-01-19T21:34:00.001+01:00

Motto

2009-12-20T21:25:00.000+01:00

Jeżeli pragniesz coś zrobić - ale tak naprawdę -
nie czekaj na zaproszenie, nie pytaj czy możesz,
nie odkładaj na potem, aż zdasz właściwy egzamin
albo aż ci zapłacą, albo uzbierasz dość kasy.
Bądź gotowy zaryzykować kompletną porażkę.
Chrzań, co pomyślą kumple, dziewczyna lub chłopak.
Czymkolwiek jest to o czym marzysz,
zacznij od zaraz, od teraz, od dzisiaj.
Jutro jest zawsze za późno.

(Bill Drummond, 1953 -)

Performance

2009-12-17T19:39:00.000+01:00

Pozostałe zdjęcia na Picasie.

Filmik "Aktor w teatrze"

2009-12-17T17:49:00.000+01:00

Warsztaty dla tych którzy chcą nauczyć się barwnie opowiadać - podaj dalej!

2009-12-14T22:21:00.011+01:00

Sztuka opowiadania - storytelling istnieje w wielu formach, począwszy od mitów, legend i eposów, poprzez baśnie, bajki, aż do takich krótkich form, jak zagadki czy przysłowia. Integralną częścią opowiadania są gesty, mimika, taniec i śpiew. Rolą opowiadającego jest wywołanie w słuchaczach emocji związanych z daną historią, a co za tym idzie, spowodowanie, by słuchacz „przeżywając” opowieść lepiej zrozumiał przekazywane treści i często wypływający z nich morał. Dodatkowo opowieści służą pogłębianiu wiedzy historycznej, geograficznej, kulturowej i tak zwanej mądrości życiowej.

Uczestnicząc w zajęciach odkryjesz, jak tekst pisany różni się od opowieści mówionej oraz nauczysz się kilku technik opowiadania. Może w nich uczestniczyć każdy zainteresowany opowiadaniem.

więcej na: www.storytellermuseum.org

PROŚBA: ROZREKLAMUJ WARSZTATY WŚRÓD ZNAJMOMYCH ZE SZKOŁY. WSZYSCY UCZNIOWIE Z.S.T. MILE WIDZIANI :)

Daj głos!

2009-12-14T22:16:00.001+01:00

Czekamy na wasze wrażenia ze spektaklu "Kot w butach". A na razie - kilka zdjęć zza kulis.

foto: Marta Lewandowska

Kot w butach

2009-12-13T22:08:00.002+01:00

Prmeiera 12 grudnia 2009.

zdjęcia: Wojtek Szabelski

Bill Drummond spalił swój milion a Ty?

2009-12-13T22:04:00.002+01:00

Czekamy na wasze wrażenia z PROJEKTU SZKOLNEGO, który odbył się 9 grudnia. Jakieś złote myśli ;-)? A może cytaty z zebranych wśród uczniów i nauczycieli opinii? Piszecie na www.teatriszkola@gmail.com lub zamieszczajcie posty na blogu.

zdjęcia: Wojtek Szabelski

Filmik "Możliwości światła"

2009-12-11T12:09:00.003+01:00

Ruch, choreografia, muzyka...

2009-12-10T23:13:00.000+01:00

www.picasaweb.google.com/teatriszkola/

Dzika kaczka za kulisami

2009-11-27T11:41:00.000+01:00

Kilka zdjeć z przygotowań "Kaczki". Tak będzie wyglądać scenografia. Mniej-więcej.

Jeszcze kilka zdjęć z wrześniowych warsztatów

2009-11-25T11:35:00.000+01:00

Nowe-stare zdjęcia dostępne na Picasie.

Zdjęcia z ostatnich warsztatów

2009-11-23T13:05:00.007+01:00

http://picasaweb.google.com/teatriszkola/SCENARIUSZSCENICZNYADIALOGNASCENIE16Listopada2009#

Kot w butach

2009-11-20T13:23:00.003+01:00

12 grudnia odbędzie się premiera charytatywna "Kota w butach" w reż. Jacka Bończyka.
W tym roku Teatr zbiera pieniądze dla dzieci z toruńskiej Fundacji Światło, które straciły jedno lub oboje rodziców w wyniku choroby nowotworowej. Całkowity dochód ze sprzedaży biletów zostanie przekazany na realizację programu "Spełniamy marzenia" i umożliwienie dzieciakom wakacyjnego wyjazdu w polskie góry.

Koszt jednoosobowego zaproszenia to 50 zł, szczegóły w Biurze Obsługi Widza, tel.: 056 654 90 74, 622 55 97.

Dzika Kaczka

2009-11-20T12:58:00.001+01:00

05 grudnia odbędzie się premiera Dzikiej Kaczki Henryka Ibsena w reż. Agnieszki Lipiec-Wróblewskiej.

"Dzika kaczka” uznawana jest za najwyższe osiągnięcie Henryka Ibsena i jeden z najwybitniejszych dramatów XIX wieku. Sztuka napisana w 1884 r. doczekała się premiery teatralnej już rok po powstaniu i wywołała zakłopotanie zarówno widzów, jak i krytyków. Tekst również dzisiaj brzmi aktualnie, ponieważ problem prawdy i kłamstwa towarzyszy ludziom od wieków.
Ibsen ukazuje ustabilizowane, spokojne i szczęśliwe życie kochającej się rodziny, ale jej szczęcie oparte jest na kłamstwie, grze pozorów. Po wielu latach nieobecności w rodzinne strony powraca Gregers Werle, człowiek opętany ideą prawdy. Wraca, aby rozprawić się z przeszłością. Gregers odkrył tajemnicę i jako bezwzględny przeciwnik kłamstwa i obłudy , postanowił powiedzieć Hjalmarowi całą prawdę, mając przekonanie, że wybawi rodzinę z nieszczęścia , w którym żyje od wielu lat. Wyjawienie prawdy zburzyło ustalony porządek i harmonię życia rodziny, a skutki dotknęły każdego jej członka i w konsekwencji doprowadziły do tragedii. Czym jest więc prawda, sprawiedliwość? Jaką wartość ma ludzkie życie? Czy człowiek ma prawo ingerować w cudze życie rodzinne, nawet jeśli ma dobre intencje?

Koci Fundusz

2009-11-20T12:49:00.000+01:00

Zbieramy na bezdomne koty, jeśli masz masz ochotę przyłączyć się akcji - wrzuć parę drobnych do skarbonki na portierni. Będziemy wdzięczni za każdą pomoc.

Warsztaty Performance

2009-11-20T10:33:00.000+01:00

Coś więcej o Oli Sojak-Borodo: kliknij.

UWAGI NA MARGINESIE PALENIA PIENIĘDZY - Marcin Wierzchowski

2009-11-20T10:23:00.000+01:00

Uwaga wstępna, historyczna. Fakty powszechnie znane, bo umieszczone w każdej ulotce repertuarowej Teatru, niemniej jednak być może warte przypomnienia. Zwłaszcza, że dziś 5 listopada. Nocą 23 sierpnia 1994 roku w opuszczonej chacie rybackiej na jednej ze szkockich wysepek Bill Drummond i Jimmy Cauty, w obecności dwóch świadków, spalili milion funtów w 50-funtowych banknotach. Trwało to 63 minuty. Swój gest zarejestrowali na amatorskiej kamerze wideo, prochy zebrali do walizki i następnego ranka odlecieli do swoich domów. W pierwszą rocznicę spalenia powrócili na wyspę, by zaprezentować jej mieszkańcom 63-minutowy niemy film z aktu palenia i podjąć rozmowę na temat sensu tego gestu. Drummond i Cauty nie przyjechali jako ci, którzy swój gest chcieliby wyjaśniać, lecz jako ci, którzy szukają odpowiedzi na pytanie, dlaczego w ogóle to zrobili. Pokaz filmu był początkiem obliczonego na rok tournee zatytułowanego "Dlaczego Fundacja K spaliła milion funtów?" Tournee dobiegło końca w niespełna trzy miesiące po pierwszym pokazie, 5 listopada 1995 roku, czyli dokładnie 14 lat temu, kiedy to Drummond i Cauty zawiesili działalność K Foundation i na masce Nissana Bluebirda spisali kontakt ze światem, zobowiązując się do 23 lat milczenia na temat spalonego miliona i zobowiązując świat do twórczego przemyślenia i wyciągnięcia wniosków z ich gestu. — Jak tego dowodzi szum powstały wokół części aneksowej PRZEDOSTATNIEGO KUSZENIA BILLA DRUMMONDA, postawione przez Drummonda i Cauty'ego w geście spalenia miliona pytanie nie straciło nic ze swej palącej aktualności.

Uwaga pierwsza, filmowa. Przychodzą do głowy dwa filmy. Pierwszy z nich, mało znany w Polsce, to SIÓDMY KONTYNENT Michaela Haneke - oparta na prawdziwych zdarzeniach historia pewnej przyzwoicie sytuowanej trzyosobowej austriackiej rodziny, która popełniła wspólne samobójstwo, niszcząc uprzednio wszystko, co posiadali. Ostatnie pół godziny filmu to elektryzująca sekwencja metodycznego niszczenia dorobku całego życia - mebli, książek, filmów, ubrań, sprzętu audiowizualnego, naczyń kuchennych, pamiątek rodzinnych, pieniędzy wreszcie, które są darte i spuszczane w klozecie. W trakcie pokazu na Festiwalu w Cannes na scenie niszczenia banknotów widzowie ostentacyjnie opuszczali kino. — Drugi z filmów to KSIĄDZ. A raczej to, co działo się przed kinem Kultura w Warszawie. Tłumy, które filmu nie widziały i widzieć nie chciały, skandowały swój sprzeciw, wykonywały rejtanowskie gesty, wznosiły modlitwy i nabożne pieśni przeciwko wspólnemu wrogowi. Czternaście (!) lat temu katolicka Polska była frontem nowoczesnej krucjaty – krucjaty przeciwko Wyobrażonemu. Szkoda, że w rozkręconej machinie medialnego skandalu znikała z oczu istota filmu i brakło miejsca na drążenie w głąb, na pytania chociażby o to, kto jest odpowiedzialny za Wyobrażone? Czy zło jest w filmie, czy w tych, w których fantazja na jego temat powstaje? I skąd tak podatny dla niej grunt? Jakie głęboko skrywane tabu zostało naruszone, że wzmianka o treści filmu doprowadza tych wszystkich pobożnych ludzi do wrzenia? Jakie siły zostały w nich uruchomione, jakie demony? — Wokół PRZEDOSTATNIEGO KUSZENIA BILLA DRUMMONDA zaczyna się nowa krucjata. Gest palenia pieniędzy ma siłę pozawizualną. Trafia na miękki, podatny grunt zarówno w tych, którzy byli jego świadkami, jak i w tych, którzy tylko o nim słyszeli. Uruchamia skrajne emocje, sygnalizując, że dzieje się coś istotnego, że możemy dowiedzieć się czegoś nowego, niekoniecznie miłego, o sobie. A to zbyt ważne, by zadowolić się pytaniami o to, czy naruszone zostało prawo (bo nie zostało) lub czy teatr ma za dużo pieniędzy, by palić pieniądze publiczne (bo nie ma i bo nie publiczne, lecz MOJE pieniądze, pieniądze będące MOJĄ WŁASNOŚCIĄ, są palone).

Uwaga druga, religijna. Nie wątpię w autentyczność oburzenia tych, którzy manifestują swój sprzeciw. Podobnie jak za niekłamany uznaję entuzjazm tych, którzy na gest palenia pieniędzy reagują euforycznie. Drummond i Cauty spotkali się z identycznymi reakcjami. Znamienne, że nie mają one nic wspólnego z niszczeniem, nawet z niszczeniem publicznym. Pieniądz nie jest jedynym przedmiotem ulegającym destrukcji w trakcie przedstawienia, a jednak tylko jego nietykalność postulują ci, których ten gest oburza. Powtórzę zadane wcześniej pytanie: Czego dotknęliśmy - wpierw Drummond, teraz my – że wyzwoliliśmy takie siły, takie demony? Z pewnością naruszyliśmy tabu - tabu pieniądza. To, podejrzewam, ostatnie tabu w nowoczesnym społeczeństwie kapitalistycznym. Tabu cielesności padło wraz z rewolucją seksualną, tabu prywatności wraz z rozwojem mediów (któż nie czyta dziś Gali lub nie ogląda Wojewódzkiego?), 14 lat temu można było mówić jeszcze (być może) o tabu religii, ale dziś niewiele się z tego ostało. Kościół przegrał tę walkę z kretesem: oświecony, materialistyczny umysł nie zawraca sobie głowy tym, co niewidzialne. Wiara została zracjonalizowana i o ile deklarujemy jeszcze wiarę w Boga, to Szatana włożyliśmy między bajki, o hostii mówimy "opłatek" i nie ciało Chrystusa, lecz właśnie opłatek – czyli w najlepszym razie symbol ciała Chrystusa – przyjmujemy, itd. A po wyrugowaniu rzeczywistości duchowej na naszym horyzoncie pozostało jedynie to, co materialne, czyli to, co ma wymierną wartość, co można kupić lub sprzedać. Żyjemy w czasach do cna materialistycznych, w których gest niszczenia pieniędzy jest gestem bluźnierczym, świętokradczym, podniesieniem ręki na całokształt rzeczywistości, zamachem na jej esencję, jądro, boga. Według definicji słownikowej, tabu to silny zakaz społeczny odnoszący się do dowolnej sfery ludzkiej działalności lub społecznego zwyczaju, która uznawana jest za nienaruszalną i/lub świętą. To gest niebezpieczny, bo narusza tabu, a zatem burzy ustalony porządek i zrywa zasłonę, spoza której wyzierać zaczyna to, o czym chcieliśmy milczeć. Stąd agresywna reakcja, stąd radykalny sprzeciw. Odtruwanie organizmu jest procesem bolesnym i nieprzyjemnym. Wie o tym każdy nałogowiec.

Przyglądając się i analizując negatywne reakcje na gest drummondowy, dostrzegam trzy ich modele. Po pierwsze, są to obelgi, kierowane są pod adresem tego, kto gestu takiego się dopuścił - że to głupota, że tylko idiota może się czegoś takiego dopuścić, itp. Stanowią one rodzaj instynktownej osłony dla u-bóstwionego rozumu, który w obliczu gestu pochodzącego z obszarów pozaracjonalnych, rytualnych, sakralnych może się czuć zagrożony. Po drugie, mamy apele do wymiaru sprawiedliwości, domaganie się kary dla sprawcy/przestępcy: to próba jak najszybszego przywrócenia ładu, odzyskania zburzonego spokoju i wiary w słuszność modelu, w obrębie którego funkcjonujemy. Po trzecie, spotykamy oskarżenie w formie zawoalowanej: "Dlaczego nie oddali tego potrzebującym?": wskazując na potrzebujących, chronimy się pod płaszczem własnej wrażliwości na potrzeby najsłabszych i podkreślamy, że pieniądz nie jest zły. Byłbym szczęśliwy, gdyby w wyniku refleksji nad gestem spalenia, w wyniku rzeczywistego sprzeciwu na konta organizacji charytatywnych zaczęło wpływać więcej pieniędzy; najczęściej jednak – niestety! - sprzeciw ogranicza się do słownych deklaracji i/lub bezowocnych intelektualnych dywagacji. Przywołanie najbiedniejszych na tę werbalną wokandę jest tyleż istotny, co niebezpieczny. Istotny, bo uruchamia nasze – oby szczere i poparte czynem! – współczucie dla ich losu; niebezpieczny, bo posługując się drastycznym obrazem ludzkiego nieszczęścia w obronie pieniądza, utwierdza w nas jego nienaruszalną, a więc świętą pozycję. Nie ma w geście palenia nic, co wskazywałoby na utożsamienie pieniądza ze złem. Pali się papier, któremu nadaliśmy symboliczną wartość. Istota gestu tkwi zatem gdzie indziej: w tym, czym ten pieniądz jest dla nas, jaką dla nas ma wartość. Nie potrafię w tym kontekście uciec od anegdoty ewangelicznej o prostytutce, która w trakcie uczty zaczęła obmywać Jezusowi stopy bardzo drogim olejkiem i włosami je ocierać, co wśród gości wzbudziło oburzenie: bo iluż biednych można by wykarmić, gdyby ten olejek spieniężyć…

Uwaga trzecia, graniczna. Pośród reakcji na gest palenia pojawiły się w mediach pytania o granice w sztuce. Jeżeli przekroczyłem jakiekolwiek granice, to były to granice zdrowego rozsądku, ale zdrowy rozsądek ze sztuką niewiele ma wspólnego. Zdrowy rozsądek przynależy, jak sama nazwa wskazuje, do sfery rozumu, sztuka rozum przekracza. Przekroczyłem własne ograniczenia, ale moje ograniczenia nie są dla sztuki żadną granicą. Sztuki nie ogranicza nic prócz wolności, zdrowia, i życia innego bytu – ludzkiego czy zwierzęcego. I jestem zbulwersowany, gdy gest palenia pieniędzy zestawia się z gestem pewnego hiszpańskiego hochsztaplera, który na oczach widzów dręczy i morduje zwierzęta. Nie istnieje ŻADNA płaszczyzna wspólna dla tych gestów. I za głęboko niepokojący uważam fakt, że taki wspólny mianownik próbuje się tworzyć. Niepokojący, bo zrównujący dwuwymiarowy papierowy prostokąt z trójwymiarowym żywym stworzeniem, obdarzonym czuciem, wolą życia, odczuwającym strach przed śmiercią, itd. Niepokojący, bo zafałszowujący naturę pieniądza – która jest w istocie swej symboliczna – i czyniący z niego żywą istotę. A skoro pieniądz jest żywą istotą, to nie o niszczeniu należy mówić, lecz o zabójstwie, o morderstwie. (Ktoś przyrównał milion funtów do miliona zakładników, których życie Drummond i Cauty mieli w swoich rękach. Czyżby życie zakładnika było funta warte?!) Niepokojący, bo uprzedmiotawiający życie zwierzęcia, bo zrównujący żywą istotę z banknotem, bo wydający zwierzę na łaskę i niełaskę „artysty”. Bo wytrychem pod tytułem „sztuka”, wytrychem pod tytułem „wolność artysty” usprawiedliwiający zło gestu Hiszpana. A sztuka żadną miarą usprawiedliwieniem dla zła być nie może.

Uwaga czwarta, życiowa. PRZEDOSTATNIE KUSZENIE BILLA DRUMMONDA trwa - wraz z ANEKSEM - ponad 150 minut. Rytuał palenia jest zwieńczeniem drogi, jaką przechodzi każdy z twórców tego spektaklu - zarówno w procesie twórczym, jak i w strukturze przedstawienia. Przystępując do pracy nad PKBD, powiedzieliśmy sobie, że nie interesuje nas opowiadanie anegdoty o brytyjskim artyście, który spalił milion funtów, a oprócz tego miał jeszcze kilka zwariowanych i niepokornych pomysłów. O tym można sobie przeczytać w internecie. Albo zrobić film. Teatr jest medium bezpośrednim. I skoro mierzymy się z gestem tak radykalnym jak spalenie miliona, to musimy otworzyć się na ten gest, musimy przyjąć to wyzwanie, musimy odpowiedzieć. A przynajmniej spróbować. Gest niszczenia pieniędzy jest gestem dosłownym. Brak mu finezji poetyckiej metafory, brak estetycznego czy filozoficznego wyrafinowania. Ale jednocześnie - paradoksalnie - jest to gest arcypoetycki i arcywyrafinowany. Jego dosłowność nie ma nic wspólnego z jednowymiarowością. To gest, który zawiera w sobie - i otwiera przed nami - nieskończone (i używam tego słowa z pełnym przekonaniem) bogactwo znaczeń. Zamiennie można by użyć słowa "kosmos" - kosmos znaczeń. Rozpoczynając pracę nad spektaklem, zapytaliśmy się samych siebie: Co to znaczy spalić SWÓJ milion? I co jest tym naszym milionem. Zadaliśmy sobie pytanie o wierność, wierność, która ściśle łączy się z prawdą. Co to znaczy być wiernym temu, w co się wierzy? co to znaczy żyć w prawdzie? Czy można uważać się za chrześcijanina i nie naśladować Chrystusa, nie podporządkować całego swojego życia temu, by pójść wyznaczoną przez Niego drogą? Czy można uważać się za przyzwoitego obywatela i zamykać oczy i uszy na tragedie, które dzieją się dosłownie za ścianą? Czy można być kaznodzieją i nie przestrzegać nauk, które się głosi? Albo aktorem i nie świadczyć swoim życiem za postać, którą się gra? Lub wreszcie czy można robić spektakl inspirowany gestem człowieka, który spalił milion funtów, i się z tym gestem nie zmierzyć? Mam głębokie przekonanie o tym, że odpowiedź na każde z powyższych pytań jest negatywna. Wiarygodność zyskuje się tylko poprzez odważne podjęcie wyzwania. Cena, jaką trzeba płacić za to bycie w prawdzie, bywa wysoka. Ale, jak sądzę, innej drogi nie ma. — Postawiliśmy sobie pytanie o nasz milion, milion każdego z nas. Ten spektakl jest świadectwem tych poszukiwań, poszukiwania - i próby odpowiedzi - są jego esencją. Nie chciałem pozostać na zewnątrz. Chciałem być równoprawną częścią tego procesu. Palone pieniądze są moim milionem. Siatkę intymnych znaczeń zachowam jednak dla siebie.

Scenariusz sceniczy a dialog na scenie.

2009-11-19T13:31:00.000+01:00

Pozostałe zdjęcia niebawem...

Aktor w Teatrze

2009-11-13T18:14:00.004+01:00

Pozostałe zdjęcia tam gdzie zawsze.

Filmik "Machina Teatr"

2009-11-06T19:38:00.004+01:00

Filmik "Abstrakcja Teatr"

2009-11-06T19:34:00.002+01:00

Skwer Teatralny

2009-11-02T13:01:00.007+01:00

Dzięki za zdjęcia! :) Pozostałe na Picasie.

Czekamy na zdjęcia od Was

2009-10-28T12:06:00.003+01:00

Co ze zdjęciami ze szkolnej gazetki teatralnej? Prześlijcie coś na teatriszkola@gmail.com - wrzucimy na bloga :).
Dokumentacja foto z poniedziałkowych warsztatów już na Picasie.

Możliwości światła

2009-10-27T14:17:00.003+01:00

Kilka zdjęć z warsztatów, które odbyły się 27 października. Prowadziła Ewa Garniec.

reszta lada dzień na: http://picasaweb.google.com/teatriszkola

Wierny widz

2009-10-26T11:40:00.002+01:00

foto: Karina Piwowarska

Zdjęcia...

2009-10-25T16:10:00.003+01:00

Więcej na: http://picasaweb.google.com/teatriszkola.

Machina-Teatr

2009-10-20T12:57:00.010+02:00

19 października odbył się kolejny warsztat, prowadzony przez Michała Garsteckiego. Współprowadzący: akustyk - Tomasz Barański, elektryk - Waldemar Boruń, zespół techniczny - Michał Malinowski oraz Robert Nowak.

Jak dodać komentarz?

2009-10-19T21:19:00.003+02:00

1. Kliknij "komentarze" (pod postem).
2. Wpisz tekst komentarza.
3. Wybierz komentarz jako "anonimowy" (lub inny, wg. uznania)
4. Wybierz "zamieść komentarz".
5. Gotowe!

Abstrakcja Teatr? Ja w Teatrze.

2009-09-29T18:18:00.003+02:00

Bohaterami tego warsztatu byli sami uczestnicy.

Teatr? Ja w teatrze.

2009-09-22T11:13:00.007+02:00

28 września o 17.00 zapraszamy na kolejne warsztaty, które poprowadzi Marta Lewandowska.
Szczegóły na razie owiane są tajemnicą ...

Happening

2009-09-18T16:31:00.005+02:00

W dniach 16-17 września odbyła się akcja uliczna, promująca spektakl "Kaleka z Inishmaan". Zainteresowanie było spore :).

zdjęcia: Wojtek Szabelski/freepress.pl/

Pierwszy warszat za nami

2009-09-15T19:16:00.003+02:00

14 września spotkaliśmy się ze scenografem Grzegorzem Policińskim.
Wiemy już co to sztankiet, rama sceny i jak mogłaby wyglądać "scena balkonowa" z "Romea i Julii" Szekspira, gdyby w tle pojawił się Latarnik...

Premiera!

2009-09-09T18:59:00.006+02:00

19 września 2009 o godz. 19.00 - premiera na Dużej Scenie Teatru Horzycy.

"Kaleka z Inishmaan" w reż. Iwony Kempy to czarna komedia autorstwa Martina McDonagh.
Bohaterami sztuki są mieszkańcy niewielkiej wysypy Inishmaan, w archipelagu Aran. Pewnego dnia na sąsiednią wyspę, Inishmore, przyjeżdża ekipa filmowa z Hollywood, która zamierza nakręcić dokument o życiu na Aranach. Rozpoczyna się casting na głównego bohatera. Sierota i wyrzutek Billy Claven (tytułowy Kaleka), pragnie uciec od ubóstwa i nudy Inishmaan - stara się więc o rolę w filmie i, ku zaskoczeniu wyspiarzy, otrzymuje swoją szansę.

zdjęcie: Wojtek Szabelski/freepress.pl/

Ciekawa sprawa

2009-09-09T18:54:00.000+02:00

W ramach cyklu „Dramat europejski XXI wieku” 12 października 2009 roku o godz. 19.00 na Scenie na Zapleczu odbędzie się prezentacja tekstu współczesnego dramatopisarza amerykańskiego Carlosa Murillo „Mroczna gra albo historie dla chłopców”.

Udział biorą: aktorzy Teatru im. Wilama Horzycy.
Reżyseria: Karolina Maciejaszek.

Bezpłatne wejściówki można odbierać od 5 października 2009 r. w Biurze Obsługi Widzów w godzinach 9.00 – 16.00. Rezerwacja: tel. (056) 622 55 97, 654 90 74.

Warsztat Scenograficzny

2009-09-09T18:48:00.001+02:00

Wszystkich zainteresowanych uczestników TiSZ-u zapraszamy na warsztaty scenograficzne, które odbedą się już w najbliższy poniedziałek (14 września) o godz. 16.00.
Poprowadzi je Grzegorz Policiński, będący autorem ogromnej liczby realizacji scenograficznych - koncertowych, teatralnych i filmowych.

Pierwsze koty za płoty!

2009-09-09T17:56:00.000+02:00

Nowy sezon projektu Teatr i Szkoła rozpoczęty.